Święty Michale Archaniele!
Wspomagaj nas w walce,
a przeciw niegodziwości i zasadzkom złego ducha bądź naszą obroną.
Oby go Bóg pogromić raczył,
pokornie o to prosimy,
a Ty, Wodzu niebieskich zastępów,
szatana i inne złe duchy, które na zgubę dusz ludzkich po tym świecie krążą,
mocą Bożą strąć do piekła. Amen. 
DSC_5797.JPG
MODLITWA
DO ŚW. MICHAŁA ARCHANIOŁA

Misjonarz Miłosierdzia

i Apostoł Kazachstanu 

bł. ks. Władysław Bukowiński wśród nas

"Dziękuję Bogu, że tu jestem.

Jestem właściwym człowiekiem na właściwym miejscu".

                                                               (bł. ks. W. Bukowiński)

    7 października 2018 r. w dniu odpustu ku czci Matki Bożej Różańcowej gościliśmy w naszej wspólnocie ks. dr. Jana Nowaka z Krakowa – postulatora procesu beatyfikacyjnego ks. Władysława Bukowińskiego, który uroczyście przekazał naszej parafii relikwie tego błogosławionego kapłana. Świadectwo o życiu i posłudze apostoła Kazachstanu, jakie złożył nasz Gość, było bardzo wymowne, wręcz wstrząsające. Pokazywało heroiczność cnót kapłana, który głosił Ewangelię w trudnych czasach prześladowania Kościoła na Wschodzie. Warto poznać sylwetkę tego niezłomnego kapłana.

    Ksiądz Władysław Bukowiński urodził się 22 grudnia 1904 r. w Berdyczowie na ziemi kijowskiej w rodzinie głęboko katolickiej, z żywymi tradycjami patriotycznymi. Dzieciństwo i młodość spędził w Polsce. Przebywał w Opatowie, w Żmerynce na Podolu, a od 1914 r. uczęszczał do polskiego gimnazjum w Płoskirowie. Jego rodzina często zmieniała miejsce zamieszkania. W 1920 r. przybył do Krakowa, gdzie eksternistycznie zdał maturę i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim (aktywnie działał w Akademickim Kole Kresowym). W 1926 r. otrzymał tytuł magistra prawa i w tym samym roku wstąpił do seminarium duchownego na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wtedy ciężko zachorował na gruźlicę, leczył się, ale ukończył seminarium. Święcenia kapłańskie otrzymał w katedrze krakowskiej na Wawelu 8 czerwca 1931 r. Potem pracował jako katecheta w gimnazjum w Rabce, a od 1935 r. był wikariuszem i katechetą w Suchej Beskidzkiej. Na własne życzenie wyjechał na Kresy Wschodnie, gdzie został proboszczem katedry w Łucku. Sumiennie wykonywał swoją posługę, służył potrzebującym, niósł pomoc i pokrzepienie. W 1940 r. został aresztowany za pomoc zesłańcom. W czerwcu 1941 r. cudem uniknął śmierci w czasie likwidacji łuckiego więzienia przez NKWD. Stał w szeregu rozstrzeliwanych, jednak sowieckie kule w niezrozumiały sposób go ominęły. […] W kolejnych latach wojny, prócz zwykłej pracy kapłańskiej, pomagał polskiej ludności uciekającej przed mordami ze strony UPA, wspierał ukrywających się Żydów, utworzył także szpital dla chorych jeńców sowieckich w przylegającym do katedry klasztorze. Jego życie to pasmo cierpień, oskarżeń, prześladowań, okrutnego traktowania przez miejscowe władze.
    W 1945 r. został ponownie aresztowany i oskarżony o zdradę władzy radzieckiej na rzecz Watykanu i za nielegalną działalność duszpasterską został skazany na 10 lat karnych obozów pracy. W łagrach, po wyczerpującej, kilkunastogodzinnej pracy, odwiedzał chorych w szpitalu, umacniał współwięźniów w wierze, niósł nadzieję, udzielał sakramentów, prowadził rekolekcje w różnych językach, codziennie sprawował Eucharystię (wcześnie rano, klęcząc na pryczy, która była zarazem ołtarzem, w więziennych łachmanach). Potrafił kochać wszystkich ludzi, nawet swoich prześladowców. ,,Cierpienie jest zjawiskiem życia tak rozpowszechnionym i nieuniknionym, że poniekąd normalnym w życiu ludzkim. Jest ono sprawdzianem siły i subtelności ducha. Nic też tak nie zbliża człowieka wierzącego do Boga, a szczególnie Chrystusa ukrzyżowanego, jak właśnie cierpienie”. Nigdy nie skarżył się na tych, którzy go skazali i źle traktowali. Nigdy nie był przygnębiony i wcale nie uważał się za ofiarę losu, przeciwnie, dziękował Bogu za wszystko. W warunkach nieludzkich zdobył się na szczyt człowieczeństwa, zło zwyciężał dobrem. W więzieniach i łagrach nie zaprzestał posługi, służył Bogu i ludziom z radością. Nigdy nie zaraził się nienawiścią do prześladowców. Jest przykładem wiary i zaufania Bogu i ludziom a także miłości do wrogów. Zawsze był pokorny i ubogi, nie posiadał nic, nie miał żadnych dochodów, a płacił wysokie podatki, aby być „robotnikiem duchowym” i móc duszpasterzować. Bronił godności człowieka, upominał się o prawa pokrzywdzonych. W tym bezbożnym systemie miał odwagę powiedzieć: Każdy człowiek ma prawo do Boga.
    W 1954 r. został zwolniony z obozu i zesłany do Karagandy. Tam, mimo zakazów, natychmiast podjął tajne duszpasterstwo wśród Polaków i Niemców. Był pierwszym księdzem katolickim, który przybył do Karagandy. Rok później odrzucił propozycję powrotu do Polski i zdecydował się zostać obywatelem ZSRR, by na stałe pracować w Kazachstanie. Działał na miarę możliwości, w jakich przyszło mu żyć. Kapłaństwo traktował jako służbę, chciał być użyteczny. Pisał: Moim szczęściem jest szczęście tych, co są bardzo spragnieni wartości najgłębszych, nieprzemijających. Prowadził wyprawy misyjne w okolice Ałma Aty do polskich przesiedleńców, gdzie od 20 lat nie było kapłana. Dotarł również do Aktiubińska i Semipałatyńska, 4 razy do Tadżykistanu. Swoim świadectwem życia stał się wzorem prawdziwego przyjaciela Boga i człowieka. W 1958 r. został aresztowany i uwięziony za działalność religijną. Jak sam pisał - spędził w więzieniach 13 lat, 5 miesięcy i 10 dni, ale się nie poddał, był wierny Bogu i ludziom, do których został posłany. Ze względu na małe środki materialne, jego diakonia bardziej obejmowała uczynki miłosierne co do ciała. Taka miłość miłosierna ze swej natury domaga się wszystkich cnót i podkreśla równocześnie chwałę świętości Apostoła Kazachstanu, wskazując na typ świętości łączący kontemplację z aktywnością i opcję preferencyjną Kościoła na rzecz ubogich.

   Ten szafarz Bożego Miłosierdzia zmarł 3 grudnia 1974 r. Od początku wierni uważali go za świętego. W 2006 r. rozpoczął się jego proces diecezjalny, zakończył w 2008 r. W 2015 r. wydano dekret o heroiczności cnót, zatwierdzono również cud o uzdrowieniu ks. Mariusza Kowalskiego za wstawiennictwem ks. Władysława. 11 września 2016 r. w Karagandzie odbyła się beatyfikacja ks. Władysława Bukowińskiego. Na uroczystość przybyły tłumy wiernych z całego Kazachstanu i z różnych stron świata. Legat papieski kard. Angelo Amato ogłosił go błogosławionym. Ksiądz Władysław jest patronem m.in. kapłanów, spowiedników, więźniów, zesłańców, rodzin, pedagogów, polityków. W 2007 r. powstało Stowarzyszenie im. Ks. Władysława Bukowińskiego „Ocalenie”, którego celem jest szerzenie kultu tego kapłana, modlitwa za osoby duchowne oraz pomoc katolikom Wschodu. Relikwie, które otrzymaliśmy, są znakiem jego obecności wśród nas, wezwaniem do przemiany życia, wypraszania licznych łask za jego wstawiennictwem. Może zatroszczy się o nasze rodziny, jak czynił to w Kazachstanie.

    On wprawdzie odszedł od nas, a równocześnie pozostał z woli Bożej pośród tych, których w Chrystusie umiłował... On posiał siebie w ziemię tego kraju, łaknącego Boga. Ziarno Jego życia obumarło. Tam na oczach naszych i Tam również wschodzić zaczyna za dni naszych, w sercach Jego wiernych, pragnących zbawienia.

ks._wladyslaw_bukowinski.jpg

MODLITWA O KANONIZACJĘ 

BŁ. KS. WŁADYSŁAWA BUKOWIŃSKIEGO

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Boże Ojcze, który zleciłeś duszpasterską posługę Twemu słudze księdzu Władysławowi nawet w więzieniach i łagrach, obdarzając go wielką wiarą, odwagą i przebaczającą miłością, udziel i mnie tych samych darów, potrzebnych do życia Ewangelią we współczesnym świecie. Za przyczyną Twego sługi wysłuchaj moją modlitwę i obdarz mnie łaską, której tak bardzo potrzebuję. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen. 

02.JPG

WAŻNE!

N A B O Ż E Ń S T W A   F A T I M S K I E

20210515_073301_edited.jpg

13 maja rozpoczęliśmy czas nabożeństw fatimskich, nawiązujących do objawień Matki Bożej w Fatimie. Są one odpowiedzią na dwa wezwania Maryi: do modlitwy różańcowej i do czynienia pokuty za zatwardziałych grzeszników. Nabożeństwa fatimskie odprawiamy 13. dnia miesiąca od maja do października. Bardzo serdecznie zapraszamy do udziału w tym nabożeństwie. Równocześnie zachęcamy do składania intencji, próśb, które będą odczytywane podczas modlitwy różańcowej. Pamiętajmy o zabraniu ze sobą lampionów. Początek nabożeństwa - godz. 18:00.

BISKUP KRZYSZTOF WĘTKOWSKI

NOWYM ORDYNARIUSZEM

DIECEZJI WŁOCŁAWSKIEJ

obrazek.jpg
27 kwietnia 2021 r. Ojciec Święty Franciszek mianował dotychczasowego biskupa pomocniczego Archidiecezji Gnieźnieńskiej Krzysztofa Wętkowskiego, nowym ordynariuszem Diecezji Włocławskiej. 7 czerwca 2021 r. Ksiądz Biskup Krzysztof Wętkowski objął kanonicznie Diecezję Włocławską jako jej 77. biskup. 

Biskup Krzysztof Wętkowski urodził się 12 sierpnia 1963 r. w Gnieźnie. Po ukończeniu miejscowego II Liceum Ogólnokształcącego rozpoczął studia i formację kapłańską w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie. Święcenia kapłańskie przyjął 4 czerwca 1988 r. w katedrze gnieźnieńskiej z rąk Prymasa Polski kard. Józefa Glempa. Był wikariuszem w parafii farnej pw. św. Marcina i Mikołaja w Bydgoszczy (obecnie katedra bydgoska). Wypełniał także obowiązki kapelana bp. Jana Nowaka, wówczas biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego i wikariusza biskupiego Prymasa Polski dla miasta Bydgoszczy.
W 1989 r. podjął studia specjalistyczne z zakresu prawa kanonicznego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, uwieńczone tytułem doktora nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego. Po powrocie do Gniezna został mianowany najpierw rzecznikiem prasowym i referentem ds. środków społecznego przekazu, a później kanclerzem Kurii Metropolitalnej w Gnieźnie, którą to funkcję pełnił nieprzerwanie przez 17 lat. W 2004 roku otrzymał godność kanonika gremialnego Kapituły Prymasowskiej. Gdy przyjmował nominację w gronie tym było ośmiu jego profesorów z czasów seminaryjnych oraz proboszcz rodzinnej parafii. Był również wykładowcą w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie oraz adiunktem Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Od października 2012 roku pełnił funkcję wikariusza generalnego archidiecezji gnieźnieńskiej. Sakrę biskupią przyjął 22 grudnia 2012 r. w katedrze gnieźnieńskiej z rąk Prymasa Polski abp. Józefa Kowalczyka. Jest członkiem Rady Prawnej KEP, członek Kościelnej Komisji Konkordatowej i przewodniczącym Zespołu Roboczego ds. Nowelizacji Statutu i Regulaminu Konferencji Episkopatu Polski.
Jan Kasprowicz.jpg
Zespół Szkół w Izbicy Kujawskiej.jpg

ZESPÓŁ SZKÓŁ IM. JANA KASPROWICZA

W IZBICY KUJAWSKIEJ

INFORMUJE O NABORZE

NA ROK SZKOLNY 2021/2022.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Szczegóły w załączonym folderze:

 

 

 

 

 

 

 

 

Wejdź również na stronę szkoły:

www.loizbica.pl

strona 1.jpg
SŁOWO
  NA NOWY TYDZIEŃ  
 
Miłość jak słońce - ogrzewa świat cały. 
                                                       
                                                                 Adam Asnyk 
     

P o l e c a m y  d o d a t k o w e   s t r o n y   i n t e r n e t o w e

ekai-logo.png

Zasubskrybuj Aktualizacje

Gratulacje! Zostałeś subskrybentem

Kancelaria parafialna

czynna:

od pn.-pt. w godzinach 16:00-17:00

w soboty w godzinach 8:00-9:00

w niedziele, uroczystości

i w pierwsze piątki miesiąca - nieczynna

Kontakt

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
ul. Toruńska 2
87-865 Izbica Kujawska
tel. 54 286 50 48
e-mail: parafiaizbica@wp.pl 

NR KONTA: 58955910270000082420000001
B.S. LUBRANIEC O/ IZBICA KUJAWSKA

created by Jarosław Jabłoński